ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟ ΠΑΡΑΒΟΛΟ ΤΩΝ 100 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΑΝΑΚΟΠΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Σύμφωνα με το άρθρο 45 του ν. 3900/2010 το παράβολο για την άσκηση ένδικων βοηθημάτων ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων μεταξύ των οποίων και της ανακοπής του άρθρου 217 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας ορίζεται σε 100 ευρώ και συνιστά προϋπόθεση του παραδεκτού της ανακοπής.

            Έτσι, το παράβολο αυτό αυξήθηκε αισθητά, καθώς σύμφωνα με την σχετική νομοθεσία του 2008 ανερχόταν σε 25 ευρώ, ενώ προγενέστερα σε 4,40€.

            Ωστόσο, με την υπ’ αρ. 59/2012 απόφαση του Διοικητικού ΠρωτοδικείουΑθηνών, ελέγχθηκε παρεμπιπτόντως η συνταγματικότητα της ως άνω διάταξης σε υπόθεση στην οποία δεν είχε καταβληθεί και έκρινε ότι η εν λόγω διάταξη είναι αντισυνταγματική, καθώς αντίκειται στο άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος και το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς κρίθηκε ότι παρακωλύει κατ’ ουσίαν την πρόσβαση των πολιτών στα δικαστήρια και το έννομο δικαίωμα δικαστικής προστασίας που πρέπει να τους παρέχεται από την πολιτεία, στερώντας τους κατ’ επέκταση το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη.

            Έτσι, ενώ ο νομοθέτης δύναται να θεσπίζει δικονομικές προϋποθέσεις για την παραδεκτή άσκηση των ένδικων βοηθημάτων, δεν θα πρέπει ωστόσο να φτάνει στο σημείο αυτές να υπερβαίνουν το όριο του διαχειρίσιμου από τον μέσο πολίτη, λειτουργώντας ως πρόσκομμα για την πρόσβασή του στην Δικαιοσύνη.

            Με την απότομη αύξηση του παραβόλου και τον καθορισμό του στα 100 ευρώ και με γνώμονα και την τρέχουσα δυσμενή οικονομική συγκυρία που επιτείνει το ως άνω, το Δικαστήριο έκρινε ότι το παράβολο των 100 ευρώ περιορίζει υπέρμετρα την πρόσβαση του πολίτη στην Δικαιοσύνη και, ως εκ τούτου, η θέσπισή του με την ως άνω διάταξη είναι αντισυνταγματική.  
             Πρόκειται για μία απόφαση εύλογη που διαλαμβάνει κατά τρόπο ρεαλιστικό το κόσοτς που καλούνται οι πολίτες να αντιμετωπίσουν προκειμένου να έχουν πρόσβαση στην Δικαιοσύνη και εφαρμόζει όπως θα έπρεπε τοσο το άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος όσο και το άρθρο 6 παρ. 1της υπερνομοθετικής ισχύος Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Αθνρώπου σχετικά με την δίκαιη δίκη. 
            Πρέπει να υπογραμμιστεί και επ' αφορμής της ως άνω απόφασης ότι κανένας δεν θα πρέπει να αποστερείται το δικαίωμά του για πρόσβαση στην Δικαιοσύνη με τη θέσπιση επαχθών οικονομικά επιβαρύνσεων για το παραδεκτό της άσκησης των ένδικων βοηθημάτων που του παρέχονται από το Νόμο. 
   

ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ: Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Γεγονός φέρεται να είναι η πρώτη απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών που, σύμφωνα με αναφορές του Τύπου που είδαν το φως της δημοσιότητας, ρυθμίζουν τις οφειλές υπερχρεωμένου φυσικού προσώπου που είχε καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου αίτηση ρύθμισης οφειλών που εκδικάστηκε με τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας σύμφωνα με το νόμο 3869/2010.

Έτσι, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, το Ειρηνοδικείο δέχτηκε ότι ο συνταξιούχος βρέθηκε σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των δανειακών του υποχρεώσεων άνευ δόλου, ρυθμίζοντας τις καταβολές του σε 310 ευρώ μηνιαίως για 14 χρόνια αρχής γενομένης από το 2014, καταβάλλοντας στο τέλος της περιόδου αυτής συνολικά 52.000 ευρώ μαζί με τους τόκους για οφειλές που ανέρχονται συνολικά στο ποσό των 222.000 ευρώ περίπου, απορρίποντας τους ισχυρισμούς των 9 πιστωτικών ιδρυμάτων και δανειστών του αιτούντος.

Παρόλο που ο αιτών είχε μέσες μηνιαίες τακτικές απολαβές 1560 ευρώ από τη σύνταξή του και με δεδομένο ότι περίπου 750 ευρώ μηνιαίως καλύπτουν οφειλές του προς το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (που πρέπει να σημειωθεί ότι δεν υπάγεται στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010, σύμφωνα με την ορθότερη γνώμη, αλλά σε αυτή του Ν. 3867/2010).

Έτσι, του απομένει το ποσό των 500 ευρώ μηνιαίως, μετά την αφαίρεση του ποσού των 310 ευρώ που αφορά στη ρύθμιση και των 750 ευρώ που αφορούν στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, προκειμένου να διαβιοί, ενώ μετά την πάροδο των 14 ετών δεν θα έχει πλέον υποχρέωση περαιτέρω καταβολών αναφορικά με τη ρύθμιση, αλλά απαλλάσσεται από το υπόλοιπο των οφειλών του, σύμφωνα με το Νόμο.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την απόφαση «Από τις μηνιαίες καταβολές του αιτούντος για μια τετραετία θα καλυφθεί μόνο μέρος των οφειλών του και ειδικότερα 14.880 ευρώ, επί συνόλου οφειλών 222.220,86 ευρώ, δηλαδή απομένει υπόλοιπο 207.340,86 ευρώ. Η ικανοποίηση των υπόλοιπων απαιτήσεων των πιστωτών με περαιτέρω καταβολές προς διάσωση της πρώτης κατοικίας, που, σύμφωνα με το νόμο, μπορεί να ανέλθει μέχρι το 85% της εμπορικής αξίας του ακινήτου, δηλαδή μέχρι 105.400 ευρώ, πρέπει να οριστεί στο ποσό των 37.200 ευρώ, αφού λήφθηκαν υπόψη η ηλικία του αιτούντος, η τωρινή οικονομική του κατάσταση και η μη προοπτική βελτίωσή της».

Πρόκειται για τα πρώτα στοιχεία δικαστικής απόφασης του ως άνω νόμου που βλέπουν το φως της δημοσιότητας μέσω του Τύπου και μεταδίδονται με επιφύλαξη μέχρι τη δημοσιοποίηση της απόφασης συνολικά, ενώ υπάρχει προσμονή με έντονο ενδιαφέρον τόσο για την έκδοση κι άλλων αποφάσεων, προκειμένου να σχηματιστεί σημαντική νομολογία, όσο και για την περαιτέρω δημοσίευση δεδομένων για τη ρύθμιση της προστασίας της πρώτης κατοικίας των οφειλετών, σύμφωνα με το άρθρο 9 του Νόμου.

Σε κάθε περίπτωση, η ως άνω απόφαση χαρακτηρίζεται ως το εφαλτήριο μιας νέας δυνατότητας των οφειλετών που πραγματικά βρίσκονται άνευ δόλου σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής να προβούν σε ρύθμιση των οφειλών τους.   
Περισσότερα στο www.vaonakis.gr

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΕ ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ («ΠΟΡΤΑ»): ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΗ;;

Ένα φαινόμενο, κατά μία έννοια κοινωνικό, αποτελεί η πρακτική κάποιων κέντρων διασκέδασης ή clubs να απαγορεύουν, με αυθαίρετα κριτήρια, την είσοδο σε κάποιους που επιθυμούν την είσοδο σε αυτά προκειμένου να διασκεδάσουν. Έτσι, ενώ οι υπεύθυνοι υποδοχής των κέντρων αυτών επιτρέπουν σε κάποιους θαμώνες να εισέλθουν στο κέντρο, δεν επιτρέπουν την είσοδο, κατά το δοκούν και χωρίς αιτία ή με προσχηματικές αιτιολογίες, σε ορισμένα άτομα.

Το εν λόγω φαινόμενο εκτός από κοινωνικές, έχει και νομικές διαστάσεις; Σε κάποιες περιπτώσεις, σαφέστατα. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητα, έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 59 του Αστικού Κώδικα, σε περίπτωση προσβολής της προσωπικότητας, ο υπαίτιος μπορεί να καταδικαστεί σε ικανοποίηση της προκληθείσας ηθικής βλάβης είτε με καταβολή χρηματικού ποσού, είτε με δημοσίευμα είτε με οποιονδήποτε τρόπο επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 914 περί αδικοπραξίας, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει και, επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 932 του ίδιου νομοθετήματος, σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την περιουσιακή ζημία, μπορεί να επιδικαστεί και χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη.

Συνέχεια στο www.vaonakis.gr

ΕΔΔΑ: ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ 1,3 ΕΚ. ΕΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΕ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΕΡΙΖΩΜΟ

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καθόρισε, με απόφασή του, στο 1,3 εκατομμύρια ευρώ την αποζημίωση που η Τουρκία θα πρέπει να καταβάλλει στην Ελληνοκύπρια Λοϊζου και στην ομάδα των Ελληνοκυπρίων που είχαν προσφύγει σε αυτό λόγω της στέρησης της περιουσίας και των σπιτιών τους λόγω της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, δικαιώνοντας τον αγώνα τους. Παράλληλα, σύμφωνα με την ως άνω απόφαση, η Τουρκία υποχρεούται στην καταβολή 15.000 ευρώ ως δικαστικά έξοδα στους προσφεύγοντες.

Πρόκειται για μια πολύ σημαντική απόφαση που έρχεται να δικαιώσει, 37 χρόνια μετά, τους Ελληνοκυπρίους που υπέστησαν έναν ιστορικό ξεριζωμό. 

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ: ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΣΗ ΛΟΓΩ ΜΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟ ΦΛΕΡΤ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ

Δικαιώθηκε, τελικά, από το Ανώτατο Πολιτικό Δικαστήριο της χώρας εργαζόμενη που απολύθηκε από εταιρία στην οποία εργαζόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, λόγω μη ανταπόκρισης στις ερωτικές διαθέσεις του προϊσταμένου της.

Σύμφωνα με το ιστορικό, μετά την πρόσληψη νέου διευθυντή προσωπικού από την εταιρία, η εργαζόμενη δεχόταν έντονες πιέσεις φλερτ από αυτόν. Εκείνη, αρνούμενη να ενδώσει σε αυτό, και επικαλούμενη την αφοσίωσή της στην οικογένειά της, είδε ξαφνικά τη στάση του ιεραρχικά ανώτερού της να αλλάζει, μέχρι που απολύθηκε.

Ο Άρειος Πάγος, αναιρόντας την εφετειακή απόφαση που δεχόταν την απόλυση ως μη καταχρηστική, υπογράμμισε ότι δεν απαιτείται να υφίσταται σεξουαλική παρενόχληση, αλλά, αποδίδοντας την απόλυση σε εμπάθεια, λόγω της μη ανταπόκρισης της εργαζόμενης στο φλερτ που της ασκούνταν, την έκρινε ως καταχρηστική, θεωρώντας μη αναγκαία την ύπαρξη περαιτέρω στοιχείων που θα στοιχειοθετούσαν σεξουαλική παρενόχληση.