ΚΙ ΟΜΩΣ... ΕΙΝΑΙ ΠΤΑΙΣΜΑΤΑ !!

Μέσα στον Ελληνικό Ποινικό Κώδικα, απαντούν ορισμένες πράξεις που χαρακτηρίζονται αξιόποινες και τυπολογούνται ως πταίσματα, για τις οποίες επαπειλούνται οι ποινές της κράτησης (από 1 ημέρα μέχρι 1 μήνα) ή/και πρόστιμο. Κάποιες από αυτές μπορεί να είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό ή και να φαντάζουν ως περίεργες. Ας δούμε τρεις από αυτές:

ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ

Σύμφωνα με το άρθρο 415 του Ποινικού Κώδικα, όποιος χωρίς άδεια της αρχής μεταβάλλει το επώνυμό του ή δίνει στον εαυτό του ξένο επώνυμο, τιμωρείται με κράτηση.

ΑΡΝΗΣΗ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΩΝ

Σύμφωνα με το άρθρο 452 του Ποινικού Κώδικα, όποιος αρνείται για πληρωμή νομίσματα που έχουν νόμιμη κυκλοφορία στο κράτος τιμωρείται με πρόστιμο.

ΔΙΑΤΑΡΑΞΗ ΚΟΙΝΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ

Σύμφωνα με το άρθρο 417 του Ποινικού Κώδικα, όποιος διαταράσσει δημόσια τις ασχολίες, τις τέρψεις ή τη νυχτερινή ησυχία των κατοίκων με υπερβολικούς κρότους που παράγονται κατά την άσκηση κάποιου επαγγέλματος ή που προκαλούνται με άλλον τρόπο ή θορύβους, διαπληκτισμούς ή με οποιεσδήποτε άλλες πράξεις, τιμωρείται με κράτηση ή πρόστιμο.

Σύμφωνα με την Αστυνομική Διάταξη 3/1996, οι ώρες κοινής ησυχίας είναι οι ακόλουθες:

1. Κατά τη θερινή περίοδο (1 Απριλίου έως 30 Σεπτεμβρίου):

Από 15.00 έως 17.30 και από 23.00 έως 7.00

2. Κατά την χειμερινή περίοδο (1 Οκτωβρίου έως 31 Μαρτίου)

Από 15.30 έως 17.30 και από 22.00 έως 7.30

ΟΤΑΝ Η ΜΟΙΧΕΙΑ ΗΤΑΝ… ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ

Ποινικό αδίκημα ήταν στη χώρα μας η μοιχεία, δηλαδή η σεξουαλική συνεύρεση του συζύγου με πρόσωπο εκτός γάμου, μέχρι και το 1982, οπότε και το σχετικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα (Π.Κ. 357) καταργήθηκε με το άρθρο 6 του ν. 1272/1982.

Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο αυτό, προβλεπόταν ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους για το πρόσωπο που είχε διαπράξει το τότε αδίκημα της μοιχείας, ενώ απαιτούνταν έγκληση του παθόντος συζύγου. Ωστόσο, στην περίπτωση που υπήρχε ανοχή του παθόντος συζύγου ή διάσταση μεταξύ των συζύγων, η πράξη έμενε ατιμώρητη.

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι προκειμένου να ισχυροποιηθεί ή και να στοιχειοθετηθεί η έγκληση, απαιτούνταν η επ’ αυτοφώρω σύλληψη των μοιχών, οι οποίοι οδηγούνταν στο αστυνομικό τμήμα ολόγυμνοι, τυλιγμένοι με ένα σεντόνι, προκειμένου να δρομολογηθεί η διαδικασία του αυτοφώρου. Το γεγονός αυτό ενέπλεκε στην «αποκάλυψη» του «εγκλήματος» πολλά πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ιδιωτικούς αστυνομικούς («ντέτεκτιβς»), κλειδαράδες ή και ξενοδόχους, ενώ αποτέλεσε τροφή για πλήθος δημοσιευμάτων από τον τύπο με ιδιαίτερα «πικάντικες» λεπτομέρειες.

Το συγκεκριμένο άρθρο του Ποινικού Κώδικα δεν ήταν το πρώτο νομοθέτημα που ποινικοποίησε την μοιχεία. Και ο Ποινικός Κώδικας της Βαυαροκρατίας στο άρθρο 286 είχε συμπεριλάβει τη διάπραξη της μοιχείας στα πλημμελήματα.

Το άρθρο 357 του Ποινικού Κώδικα καταργήθηκε, όπως προαναφέρθηκε, με το ν. 1272/1982, στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του συνόλου των διατάξεων του Οικογενειακού Δικαίου, παρά τις έντονες αντίθετες κοινωνικές και θρησκευτικές απόψεις που ακούστηκαν. Έκτοτε, η μοιχεία δεν αποτελεί πλέον ποινικά κολάσιμη πράξη.

Στα πλαίσια του Αστικού (Οικογενειακού) Δικαίου, η μοιχεία πλέον έπαψε πλέον να αποτελεί απόλυτο λόγο διαζυγίου, εκτός αν κατατείνει σε ισχυρό κλονισμό της έγγαμης συμβίωσης.

Η ποινικοποίηση της ως άνω πράξης, που ίσχυσε στο ελληνικό κράτος για πολλές δεκαετίες, συνάντησε, μέχρι την κατάργηση του σχετικού νομοθετήματος, πλήθος υποστηρικτών. Ισάριθμοι είναι και όσοι της άσκησαν κριτική. Ωστόσο, τριάντα χρόνια μετά την κατάργησή της, και σε μία κοινωνία με ανεπτυγμένο το αίσθημα της εμπέδωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κυριαρχεί αναντίρρητα η άποψη ότι αν ο κάθε πολίτης δεν ενστερνίζεται και δεν επιθυμεί ο ίδιος να διαφυλάξει το αγαθό τον έγγαμο βίο του, κανένας, ούτε η Πολιτεία, δεν είναι σε θέση να του το επιβάλλει. Η πίστη στα πλαίσια της έγγαμης συμβίωσης είναι κάτι που δεν επιβάλλεται, αλλά εμπνέεται.

Άλλωστε, ο διασυρμός τον οποίο δέχονταν όσοι είχαν συλληφθεί επ’ αυτοφώρω να διαπράττουν την ως άνω πράξη και η διαδραμάτιση τραγελαφικών περιστατικών που δεν συμβιβάζεται ούτε με την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ούτε με αυτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται για ένα θέμα ηθικής και σε καμία περίπτωση νομικής τάξης.     

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΕ ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ («ΠΟΡΤΑ»): ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΗ;;

Ένα φαινόμενο, κατά μία έννοια κοινωνικό, αποτελεί η πρακτική κάποιων κέντρων διασκέδασης ή clubs να απαγορεύουν, με αυθαίρετα κριτήρια, την είσοδο σε κάποιους που επιθυμούν την είσοδο σε αυτά προκειμένου να διασκεδάσουν. Έτσι, ενώ οι υπεύθυνοι υποδοχής των κέντρων αυτών επιτρέπουν σε κάποιους θαμώνες να εισέλθουν στο κέντρο, δεν επιτρέπουν την είσοδο, κατά το δοκούν και χωρίς αιτία ή με προσχηματικές αιτιολογίες, σε ορισμένα άτομα.

Το εν λόγω φαινόμενο εκτός από κοινωνικές, έχει και νομικές διαστάσεις; Σε κάποιες περιπτώσεις, σαφέστατα. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητα, έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 59 του Αστικού Κώδικα, σε περίπτωση προσβολής της προσωπικότητας, ο υπαίτιος μπορεί να καταδικαστεί σε ικανοποίηση της προκληθείσας ηθικής βλάβης είτε με καταβολή χρηματικού ποσού, είτε με δημοσίευμα είτε με οποιονδήποτε τρόπο επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 914 περί αδικοπραξίας, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει και, επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 932 του ίδιου νομοθετήματος, σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την περιουσιακή ζημία, μπορεί να επιδικαστεί και χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη.

Συνέχεια στο www.vaonakis.gr

Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΔΑ ΤΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕ... ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ!!

Το περιστατικό συνέβη στην Κρήτη, όταν νεαρή κοπέλα έγινε αντιληπτή στην προσπάθειά της να αποσπάσει ενδύματα από γνωστό κατάστημα ρούχων αφαιρόντας τον αντικλεπτικό μηχανισμό που έφεραν πάνω τους.

Έτσι, η υπερβολική αγάπη της για τα ρούχα την οδήγησε στον Εισαγγελέα, όπου διαπιστώθηκε ότι είχε προηγουμένως καταφέρει να αφαιρέσει, με τον ίδιο τρόπο, ενδύματα και από άλλα καταστήματα της περιοχής.

Κατά τη διάρκεια της προανάκρισης ομολόγησε την πράξη της, αποδίδοντάς την στην παθολογική αδυναμία της στη μόδα!!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΦΩΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ;;

Αυτόφωρο έγκλημα, σύμφωνα με το άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα ονομάζεται το έγκλημα την ώρα που γίνεται ή το έγκλημα που έγινε πρόσφατα. Έτσι, ευνόητο είναι ότι όλα τα εγκλήματα διέρχονται από το στάδιο αυτό. Αυτό όμως που είναι κρίσιμο είναι η αντίληψη της πράξης και η κατάληψη του δράστη στο στάδιο αυτό, "επ' αυτοφώρω".

Η πρώτη περίπτωση, δηλαδή η κατάληψη του δράστη την ώρα που γίνεται το έγκλημα είναι ξεκάθαρη. Ωστόσο, η δεύτερη περίπτωση, και ειδικότερα η λέξη "πρόσφατα" φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ασαφής. Προκειμένου να μη γίνει κατάχρηση του όρου αυτού, ο νομοθέτης περιορίζει τα χρονικά όρια του αυτόφωρου εγκλήματος έως την παρέλευση ολόκληρης της επόμενης ημέρας από την τέλεση της πράξης. Και αυτό αρχικά δημιούργησε ασάφειες στη νομική θεωρία αρχικά, ωστόσο, κατά την επικρατέστερη άποψη, τα χρονικά όρια του αυτόφωρου εγκλήματος εκτείνονται μέχρι και την 12η Βραδυνή της επόμενης ημέρας από την τέλεση του εγκλήματος, δηλαδή η μέγιστη χρονική διάρκεια για την οποία ένα έγκλημα παραμένει στο στάδιο του αυτοφώρου είναι 47 ώρες και 59 λεπτά. 

Συνεπώς, αν υποθέσουμε ότι ένα έγκλημα τελείται σήμερα 12.35 το μεσημέρι, τα χρονικά όρια του αυτοφώρου εκτείνονται μέχρι αύριο στις 23.59.59'' το βράδυ, δηλαδή για κάτι λιγότερο από 36 ώρες.

Αν υποθέσουμε ότι ένα έγκλημα θα τελεστεί απόψε στις 23.30, τα χρονικά όρια του αυτοφώρου εκτείνονται μέχρι αύριο στις 23.59.59'', δηλαδή για κάτι παραπάνω από 24 ώρες.

Αν πάλι υποθέσουμε ότι ένα έγκλημα θα τελεστεί 0.01 απόψε, τα χρονικά όρια του αυτοφώρου εκτείνονται μέχρι μεθαύριο 23.59.59'', δηλαδή για κάτι λιγότερο από 48 ώρες.

Η αυτόφωρη διαδικασία έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες από τη λεγόμενη τακτική, οι κυριότερες από τις οποίες είναι:

1. Επιτρέπεται η λεγόμενη "αστυνομική" προανάκριση, η οποία συνήθως ενεργείται από τους αστυνομικούς ιδίως ανακριτικούς υπαλλήλους χωρίς την προβλεπόμενη σχετικά εισαγγελική παραγγελία, προκειμένου να μην χαθεί πολύτιμος χρόνος και προκειμένου να αξιοποιηθούν τα στοιχεία του εγκλήματος τα οποία είναι ακόμα πρόσφατα, νωπά και θα συμβάλλουν στην αποτελεσματικότερη απονομή της δικαιοσύνης.

2.   Σε πλημμελήματα όπου ακολουθείται η διαδικασία του αυτοφώρου, όπως περιγράφηκε παραπάνω, η υπόθεση εισάγεται χωρίς προδικασία απευθείας στο Αυτόφωρο Μονομελές ή Τριμελές Πλημμελειοδικείο.Ο φερόμενος ως δράστης όταν προσαχθεί ενώπιον του αυτόφωρου δικαστηρίου έχει δικαίωμα να ζητήσει τριήμερη αναβολή για να προετοιμάσει την υπεράσπισή του. Εάν είναι βεβαιωμένη η διεύθυνση κατοικίας του, δεν κρατείται για το τριήμερο της αναβολής, όπως κρατούνταν μέχρι την προσαγωγή του στο ακροατήριο, αλλά αφήνεται ελεύθερος. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελούμενα δια του Τύπου εγκλήματα θεωρούνται πάντοτε αυτόφωρα.

ΑΜΒΛΩΣΗ: ΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 Άμβλωση ή έκτρωση είναι η διακοπή μιας αδιατάρακτης ενδομητρίου κυήσεως ενός ή περισσοτέρων εμβρύων, που διενεργείται σε πρώιμη ηλικία κυήσεως (μικρότερης των 24, ως επί το πλείστον, εβδομάδων) και οδηγεί σε αφαίρεση του εμβρύου από τη μήτρα, με συνέπεια τον θάνατο του κυήματος.

Οι ηθικές και νομικές πτυχές της άμβλωσης αποτελούν αντικείμενο έντονης συζήτησης σε πολλά μέρη του κόσμου. Το κύριο ζήτημα είναι κατά πόσο το έμβρυο μπορεί να χαρακτηριστεί ως άνθρωπος και ως εκ τούτου η έκτρωση ως ανθρωποκτονία. Ταυτόχρονα τίθεται και το ζήτημα της αυτοδιάθεσης της εγκύου, το δικαίωμά της να διαθέτει το σώμα της όπως αυτή νομίζει.

Το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα

Αναφορικά με το νομικό πλαίσιο της άμβλωσης στην Ελλάδα, πρέπει να επισημανθεί ότι ρυθμίζεται από το άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα, με βάση το οποίο συνιστά καταρχήν ποινικό αδίκημα. Ωστόσο, επιτρέπεται την έκτρωση (τεχνητή διακοπή της κύησης) μόνο με τη συναίνεση της εγκύου και μόνο από γιατρό μαιευτήρα - γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα στις ακόλουθες περιπτώσεις:

1. Εντός των πρώτων 12 εβδομάδων της κύησης σε κάθε περίπτωση.
2. Εντός των πρώτων 24 εβδομάδων, αν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου που επάγονται τη γέννηση παθολογικού νεογνού
3. Εντός των πρώτων 19 εβδομάδων, αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί.
4. Χωρίς χρονικό περιορισμό, αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής ή ψυχικής υγείας της, βεβαιωμένος από αντίστοιχο ιατρό (στην περίπτωση αυτή ο όρος "έκτρωση" χρησιμοποιείται σε διακοπή που επισυμβαίνει πριν την 24η εβδομάδα). Επίσης σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτει και η περίπτωση έκτρωσης εμβρύου με αποδεδειγμένα σοβαρές δυσλειτουργίες.

Το νομικό πλαίσιο στην Κύπρο

Στην Κύπρο το θέμα των εκτρώσεων έχει πάρει διαστάσεις κοινωνικού προβλήματος. Οι εκτρώσεις επιτρέπονται από τον νόμο κατόπιν συγκατάθεσης και καταβολής πιστοποιητικών δύο ιατρών και υπό τις εξής προϋποθέσεις:

• Σοβαρός κίνδυνος για τη ζωή της μητέρας
• Σοβαρός κίνδυνος για διατάραξη της φυσικής και πνευματικής υγείας της μητέρας
• Ιατρική διάγνωση ότι το παιδί που θα γεννηθεί θα πάσχει από σοβαρή αναπηρία ή από ανίατη ασθένεια
• Το κυοφορούμενο παιδί να είναι προϊόν βιασμού ή αιμομιξίας

Η Εκκλησία της Κύπρου εγκρίνει την έκτρωση εάν υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή της μητέρας. Επίσης κατά την περίοδο αμέσως μετά την Τουρκική εισβολή του 1974 συγκατατέθηκε να υποβληθούν σε έκτρωση οι Ελληνίδες Κύπριες που είχαν πέσει θύμα βιασμών.

Το νομικό πλαίσιο στις Η.Π.Α.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το θέμα της έκτρωσης αποτελεί σημαντικότατο ζήτημα αντιπαράθεσης στην πολιτική και την κοινωνία. Μέχρι σήμερα ισχύει το δεδικασμένο της υπόθεσης Roe εναντίον Wade του 1973, στην οποία το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο αποφάσισε ότι καμιά Πολιτεία δεν έχει δικαίωμα να απαγορεύσει την άμβλωση. Όταν ο Μπάρακ Ομπάμα ανέλαβε Πρόεδρος κατήργησε το νομοθετικό πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο απαγορευόταν ρητά να ενισχύονται με διάφορα χρηματικά ποσά οι οργανώσεις για τη διευκόλυνση των αμβλώσεων στο εξωτερικό.

Στις υπόλοιπες χώρες ανά τον κόσμο, οι κατά περίπτωση νομοθεσίες παρουσιάζουν σημαντικές διακυμάνσεις που εκτείνονται από την ανεπιφύλακτη ποινικοποίηση της άμβλωσης μέχρι την υπό προϋποθέσεις μη αντίθεσης της πράξης με την ποινική νομοθεσία.

Αναμφίβολα πρόκειται για ένα θέμα με έντονες ηθικές πτυχές, που έχει απασχολήσει πολύ τόσο την κοινωνία και το νομοθέτη όσο και θρησκευτικούς φορείς. Ιδιαίτερα για μια χώρα όπως η Ελλάδα, με υψηλό δείκτη υπογεννητικότητας το θέμα παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον και του προσδίδει μεγαλύτερες διαστάσεις, καθιστώντας το δεκτικό περαιτέρω μελέτης.

ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ Η ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

   Αλλαγές στον Σωφρονιστικό Κώδικα της χώρας αναμένεται να εισηγηθούν στον υπουργό Δικαιοσύνης τα μέλη της αρμόδιας για την αναμόρφωση του Σωφρονιστικού Κώδικα νομοπαρασκευαστικής επιτροπής. Η αναμόρφωση, που αναμένεται να είναι ρηξικέλευθη, θα εστιάζει στα παρακάτω σημεία:
   1. Χορήγηση υποκατάστατων ουσιών στους εξαρτημένους κρατούμενους, κάτι που μέχρι σήμερα δεν προβέπεται, ακόμα και αν υπάρχει δυνατότητητα προγράμματος απεξάρτησης.
   2. Προβλέπεται, για πρώτη φορά, η δυνατότητα ερωτικής συνέυρεσης των κρατουμένων με τους συντρόφους τους σε ειδικούς χώρους των σωφρονιστικών καταστημάτων, χωρίς την παρουσία σωφρονιστικών υπαλλήλων.
   3. Προβλέπεται η δυνατότητα χορήγησης και έκτακτων αδειών.
   4. Δυνατότητα εισόδου εκπροσώπων κάποιων ανεξάρτητων φορέων, όπως του Δικηγορικού και Ιατρικού Συλλόγου, του Συνήγορου του Πολίτη και της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ελεύθερα.
   5. Τέλος, η αρμόδια επιτροπή εισηγείται την ελεύθερη πρόσβαση, υπό επίβλεψη, των κρατουμένων στο Διαδίκτυο μέσα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές για εκπαιδευτικούς σκοπούς.
   Πρόκειται για αλλαγές-τομές που, εφόσον θεσπιστούν, θα λειτουργήσουν επιρρωτικά στα δικαιώματα των κρατουμένων.

ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ : ΟΙ ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 3500/2006

   Ως κοινωνικό φαινόμενο η ενδοοικογενειακή βία απαντά ανέκαθεν, ως επί το πλείστον σε πατριαρχικές οικογένειες και συνδέεται άρρηκτα με την υποβάθμιση των δικαιωμάτων της γυναίκας και την υπεροχή του άντρα στον κοινωνικό θεσμό της οικογένειας. Ακόμα και σήμερα, που η διακήρυξη της ισότητας των δύο φύλων απηχεί ευρύτατης αποδοχής, δεν έχουν πλήρως εξαλειφθεί φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας. Έτσι, η ανάγκη εποικοδομητικής νομοθετικής παρέμβασης προβάλλει επιτακτική, ιδιαίτερα σε ένα περιβάλλον κράτους δικαίου. Στα πλαίσια αυτά, η Ελληνική πολιτεία θέσπισε το νόμο 3500/2006 για την ενδοοικογενειακή βία, σε μια αξιόλογη προσπάθεια να παράσχει όλα τα νομικά όπλα για την αποτροπή τέτοιων φαινομένων.

   Εννοιολογικός προσδιορισμός της "οικογένειας"

   Ορίζοντας ο νομοθέτης ως ενδοοικογενειακή βία την τέλεση αξιόποινων πράξεων κατά της ζωής, της υγείας και της σωματικής ακεραιότητας μελών της οικογένειας, επιχειρεί να προσδιορίσει εννοιολογικά το θεσμό της οικογένειας, που αποτελείται από συζύγους ή γονείς και συγγενείς πρώτου και δεύτερου βαθμού εξ αίματος ή εξ αγχιστείας και τα εξ υιοθεσίας τέκνα τους.

   Στην οικογένεια περιλαμβάνονται, εφόσον συνοικούν, συγγενείς εξ αίματος ή εξ αγχιστείας μέχρι τετάρτου βαθμού και πρόσωπα των οποίων επίτροπος, δικαστικός παραστάτης ή ανάδοχος γονέας έχει ορισθεί μέλος της οικογένειας, καθώς και κάθε ανήλικο πρόσωπο που συνοικεί στην οικογένεια.

   Οι διατάξεις του νόμου αυτού εφαρμόζονται και στην μόνιμη σύντροφο του άνδρα ή στον μόνιμο σύντροφο της γυναίκας και στα τέκνα, κοινά ή ενός εξ αυτών, εφόσον τα πρόσωπα αυτά συνοικούν, ως και στους τέως συζύγους.

   Προεκτάσεις Αστικού Δικαίου

   Σε πνεύμα διακηρυκτικό, ο νομοθέτης προβαίνει στο άρθρο 2 του ως άνω νόμου στη ρητή απαγόρευση της άσκησης οποιασδήποτε μορφής βίας μεταξύ των μελών της οικογένειας. Η ενδοοικογενειακή βία λειτουργεί επίσης ως τεκμήριο ισχυρού κλονισμού του γάμου, γεγονός που αποτελεί προϋπόθεση για την έκδοση διαζυγίου. Αναφορικά με την ηθική βλάβη, το άρθρο 5 του ίδιου νόμου αναφέρει ότι η κατά το άρθρο 932 του Αστικού Κώδικα χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης του παθόντος για μία από τις πράξεις του παρόντος νόμου, δεν μπορεί να είναι κατώτερη των χιλίων (1.000) ευρώ, εκτός αν ο ίδιος ο παθών ζήτησε μικρότερο ποσό.

   Ποινικές Προεκτάσεις

Σωματική βλάβη:    1. Το μέλος της οικογένειας το οποίο προξενεί σε άλλο μέλος αυτής σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του, υπό την έννοια του εδαφίου α' της παρ. 1 του άρθρου 308 του Ποινικού Κώδικα, ή με συνεχή συμπεριφορά προξενεί εντελώς ελαφρά κάκωση ή βλάβη της υγείας του, με την έννοια του εδαφίου β' της παραπάνω διάταξης, τιμωρείται με φυλάκιση, τουλάχιστον, ενός έτους.

   2. Αν η πράξη της πρώτης παραγράφου είναι δυνατόν να προκαλέσει στο θύμα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική βλάβη, επιβάλλεται φυλάκιση, τουλάχιστον, δύο ετών. Αν επακολουθήσει βαριά σωματική ή διανοητική πάθηση του θύματος, επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι δέκα ετών. Αν ο υπαίτιος επεδίωκε ή γνώριζε και αποδέχθηκε το αποτέλεσμα της πράξης του, τιμωρείται με κάθειρξη.

   3. Αν η πράξη της πρώτης παραγράφου τελέσθηκε σε βάρος εγκύου ή σε βάρος μέλους της οικογένειας το οποίο, από οποιαδήποτε αιτία, είναι ανίκανο να αντισταθεί, τιμωρείται με φυλάκιση, τουλάχιστον, δύο ετών και αν η πράξη τελέσθηκε ενώπιον ανήλικου μέλους της οικογένειας, τιμωρείται με φυλάκιση, τουλάχιστον, ενός έτους.

   4. Αν η πράξη της πρώτης παραγράφου συνιστά μεθοδευμένη πρόκληση έντονου σωματικού πόνου ή σωματικής εξάντλησης, επικίνδυνης για την υγεία, ή ψυχικού πόνου, ικανού να επιφέρει σοβαρή ψυχική βλάβη, ιδίως με την παρατεταμένη απομόνωση του θύματος, επιβάλλεται κάθειρξη. Αν το θύμα είναι ανήλικος, επιβάλλεται κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών.

   5. Οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται αντίστοιχα και όταν ο δράστης εργάζεται σε φορέα παροχής κοινωνικής μέριμνας, η δε πράξη του στρέφεται σε βάρος προσώπου, το οποίο δέχεται τις υπηρεσίες του φορέα αυτού.

Ενδοοικογενειακή παράνομη βία και απειλή: 1. Το μέλος της οικογένειας το οποίο εξαναγκάζει άλλο μέλος χρησιμοποιώντας βία ή απειλή με σπουδαίο και άμεσο κίνδυνο σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή χωρίς το θύμα να υποχρεούται προς τούτο τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών, ανεξάρτητα από το αν το απειλούμενο κακό στρέφεται εναντίον του ίδιου του θύματος ή κάποιου από τους οικείους του υπό την έννοια της περίπτωσης β' του άρθρου 13 του Ποινικού Κώδικα.

   2. Το μέλος της οικογένειας το οποίο προκαλεί τρόμο ή ανησυχία σε άλλο μέλος της οικογένειας, απειλώντας το με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, τιμωρείται με φυλάκιση.

Ενδοοικογενειακή προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας: 1. Το μέλος της οικογένειας το οποίο προσβάλλει την αξιοπρέπεια άλλου μέλους της, με ιδιαίτερα ταπεινωτικό λόγο ή έργο που ανάγεται στη γενετήσια ζωή του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.

   2. Με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών μέχρι τριών ετών τιμωρείται η πράξη της προηγούμενης παραγράφου, αν ο παθών είναι ανήλικος.

   3. Οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται αντίστοιχα και όταν ο δράστης εργάζεται σε φορέα παροχής κοινωνικής μέριμνας, η δε πράξη του στρέφεται σε βάρος προσώπου, το οποίο δέχεται τις υπηρεσίες του φορέα αυτού.

   Στα πλαίσια της βέλτιστης δυνατής προστασίας, ο νομοθέτης προσθέτει στον ίδιο νόμο και διάταξη, με βάση την οποία εκπαιδευτικοί, στων οποιών την αντίληψη θα υποπέσει γεγονός ενδοοικογενειακής βίας, οφείλουν χωρίς καθυστέρηση να ενημερώσουν το διευθυντή του σχολείου.  Ο διευθυντής της σχολικής μονάδας ανακοινώνει, αμέσως, την αξιόποινη πράξη στον αρμόδιο εισαγγελέα, σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 1 του άρθρου 37 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ή στην πλησιέστερη αστυνομική αρχή. Την ίδια υποχρέωση έχουν οι εκπαιδευτικοί και οι διευθυντές των ιδιωτικών σχολείων, καθώς και οι υπεύθυνοι των πάσης φύσεως Μονάδων Προσχολικής Αγωγής.

   Συμπερασματικά, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα νομοθέτημα εξαιρετικά φιλόδοξο, που όμως είναι απαραίτητο να εμποτίσει τη σύγχρονη κοινωνική ζωή ουσιαστικά, εγκαταλείποντας τις στείρες διακηρυκτικές κορώνες και λειτουργώντας αποτελεσματικά, κατακρημνίζοντας περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ικανά να εκμαυλίσουν κάθε εκσυγχρονιστικό βήμα στον τομέα των δικαιωμάτων του ανθρώπου στη σημερινή εποχή.