ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ Ν. 3869/2010 ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ

O Νόμος 3869/2010 για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, όπως τροποποιήθηκε από τους ν. 3996/2011 και ν. 4019/2011, έχει ήδη εφαρμοστεί για χιλιάδες δανειολήπτες σε όλη την Ελλάδα, για τους οποίους τα Ειρηνοδικεία εφαρμόζοντας τις διατάξεις του, προέβησαν στην έκδοση εξαιρετικά ευνοϊκών αποφάσεων για την ρύθμιση των οφειλών τους ή ακόμα και την απαλλαγή τους για μέρος από αυτές.

            Πρόκειται για το ελληνικό δίκαιο της αστικής αφερεγγυότητας που έρχεται να δώσει λύση σε όσους αντιμετωπίζουν ουσιαστική αδυναμία να εξυπηρετήσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις.

            1. Ποιος μπορεί να ενταχθεί στις ευεργετικές διατάξεις του ν. 3869/2010;

Κάθε φυσικό πρόσωπο, ιδιώτης ή επαγγελματίας αρκεί να μην είναι έμπορος. Όσοι έχουν την εμπορική ιδιότητα υπάγονται αποκλειστικά στις διατάξεις του Πτωχευτικού Κώδικα και όχι σε αυτές του ν. 3869/2010.  

            Το πρόσωπο που υπάγεται στη διαδικασία πρέπει να έχει μόνιμη αδυναμία πληρωμής των οφειλών του, στην οποία να έχει περιέλθει χωρίς δόλο.

            2. Πότε κάποιος είναι έμπορος;

Έμπορος είναι κάποιος που κατά σύνηθες επάγγελμα ασκεί εμπορικές πράξεις και έχει την εμπορία σαν κύριο επάγγελμα. Έμποροι δεν είναι όσοι ασκούν μικροεμπορία (π.χ. ψιλικατζής, οδηγός ταξί, ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, κτηνοτρόφος, δασοκόμος, ψαράς κ.λπ.) γιατί η εργασία τους στηρίζεται περισσότερο στην σωματική τους καταπόνηση και την άσκηση χειρωνακτικής εργασίας παρά στην εμπορία.  Έμπορος είναι και ο ομόρρυθμος εταίρος εμπορικής Ο.Ε. ή Ε.Ε., όχι όμως και όποιος κατέχει μερίδιο σε ΕΠΕ ή  μετοχές σε Α.Ε. (πλην του μεγαλομετόχου της). Πάντως, ορθό είναι η κατοχή ή όχι εμπορικής ιδιότητας να κρίνεται περιπτωσιολογικά.

            3. Πόσες φορές μπορεί κάποιος να υπαχθεί στις διατάξεις του ν. 3869/2010;

Η ρύθμιση του ν. 3869/2010 είναι προσωποπαγής και το κάθε πρόσωπο μπορεί να υπαχθεί στη ρύθμιση μόνο μία φορά στη ζωή του. 

           Συνέχεια στο www.vaonakis.gr

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ ΜΕΧΡΙ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012

Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ Α΄262/16/12/2011,«Κατεπείγοντα μέτρα εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015 και του Κρατικού Προϋπολογισμού έτους 2011») που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατόπιν πρότασης του Υπουργικού Συμβουλίου, και συγκεκριμένα με το άρθρο 1 αυτής, παρατείνεται η ισχύς της αναστολής πλειστηριασμών μέχρι 31/12/2012 για οφειλές προς πιστωτικά ιδρύματα ή τους εκδοχείς των απαιτήσεων αυτών μέχρι το ποσό των 200.000 ευρώ.

Το ακριβές κείμενο του ως άνω άρθρου έχει ως εξής:

Άρθρο 1

Αναστολή πλειστηριασμών.

1. Αναστέλλονται από την 1η Ιανουαρίου 2012 έως την 31η Δεκεμβρίου 2012 οι πλειστηριασμοί, οι οποίοι επισπεύδονται για την ικανοποίηση απαιτήσεων που δεν υπερβαίνουν το ποσό των διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ, από πιστωτικά ιδρύματα και εταιρείες παροχής πιστώσεων, καθώς και από τους εκδοχείς των απαιτήσεων αυτών.

2. Στην παράγραφο 1 του άρθρου 19 του ν.3869/2010 (Α' 130), όπως ισχύει, η φράση «μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2011» αντικαθίσταται από τη φράση «μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2012».

ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΠΡΟΒΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ ΜΙΣΘΟΥ Ή ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΓΙΑ ΟΦΕΙΛΕΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΕΣ;

Με δεδομένη τη δύσκολη οικονομική συγκυρία και το ολοένα αυξανόμενο φαινόμενο δανειολήπτες να μην μπορούν να είναι συνεπείς με την ομαλή αποπληρωμή των δανείων ή των πιστωτικών καρτών τους, ανακύπτει το ζήτημα της κατάσχεσης από τις Τράπεζες, συνήθως με τη μορφή της αυτόματης παρακράτησης, της δόσης του δανείου από το μισθό ή τη σύνταξη του δανειολήπτη. Ωστόσο, σε ποιο βαθμό αυτό είναι νόμιμο;

            Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι επιβλήθηκε πρόστιμο συνολικού ύψους 260.000 ευρώ σε τρία πιστωτικά ιδρύματα για την πρακτική αυτή.

            Σύμφωνα με τη νομοθεσία, και συγκεκριμένα σύμφωνα με το άρθρο 982 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, αναφορικά με την κατάσχεση εις χείρας τρίτου, εξαιρούνται από την κατάσχεση, μεταξύ άλλων, απαιτήσεις μισθών ή συντάξεων ή ασφαλιστικών παροχών, εκτός αν με την κατάσχεση ικανοποιείται απαίτηση για διατροφή πηγάζουσα από το νόμο ή για συνεισφορά στις οικογενειακές ανάγκες ή για απαίτηση που στηρίζεται σε διάταξη τελευταίας βούλησης, οπότε μπορεί να γίνει κατάσχεση επί του μισθού μέχρι το μισό του μισθού ή της σύνταξης το πολύ, αφού ληφθούν υπόψη κάποιες επιπλέον παράμετροι.

            Ωστόσο, γίνεται σαφές ότι κατάσχεση μισθού ή σύνταξης, ολόκληρου ή μέρους αυτού, δεν μπορεί να γίνει για οφειλές σε τράπεζες από δάνεια ή πιστωτικές κάρτες. Για τέτοιου είδους χρέη, ο μισθός ή η σύνταξη παραμένουν ακατάσχετα.

            Τι γίνεται όμως σε περίπτωση που ο μισθός ή η σύνταξη κατατίθεται σε τραπεζικό λογαριασμό; Μπορεί να γίνει κατάσχεση επί του τραπεζικού λογαριασμού μετά την κατάθεσή του;  

Συνέχεια στο www.vaonakis.gr

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ ΜΕΧΡΙ 31/12/2011

Παρατείνεται η αναστολή πλειστηριασμών για οφειλές μέχρι την 31^η Δεκεμβρίου 2011, σύμφωνα με το άρθρο 46 του νόμου για τα επείγοντα μέτρα εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015 που ψηφίστηκε την 30^η Ιουνίου 2011 από τη Βουλή.

Έτσι, σύμφωνα με το ως άνω άρθρο:

Άρθρο 46

Αναστολή Πλειστηριασμών

1. Αναστέλλονται από την 1η Ιουλίου 2011 έως την 31η Δεκεμβρίου 2011 οι πλειστηριασμοί, οι οποίοι επισπεύδονται για την ικανοποίηση χρηματικών απαιτήσεων που δεν υπερβαίνουν το ποσόν των διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ από πιστωτικά ιδρύματα, εταιρίες παροχής πιστώσεων και από τους εκδοχείς των απαιτήσεων αυτών.

2. Στην παράγραφο 1 του άρθρου 19 του ν. 3869/2010, όπως ισχύει, η φράση "μέχρι την 30η Ιουνίου 2011" αντικαθίσταται από τη φράση "μέχρι 31η Δεκεμβρίου 2011" και στο τέλος της παραγράφου προστίθεται το ακόλουθο εδάφιο: "Η διάταξη εφαρμόζεται για κάθε φυσικό πρόσωπο ανεξαρτήτως αν στερείται πτωχευτικής ικανότητας."

Συνεπώς, στο εν λόγω προστατευτικό δίχτυ που τίθεται περιλαμβάνονται και οι έμποροι, ενώ η συγκεκριμένη παράταση δίνει ανάσα σε όσους οφειλέτες προτίθενται να υπαχθούν στις διατάξεις του νόμου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ: Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Γεγονός φέρεται να είναι η πρώτη απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών που, σύμφωνα με αναφορές του Τύπου που είδαν το φως της δημοσιότητας, ρυθμίζουν τις οφειλές υπερχρεωμένου φυσικού προσώπου που είχε καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου αίτηση ρύθμισης οφειλών που εκδικάστηκε με τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας σύμφωνα με το νόμο 3869/2010.

Έτσι, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, το Ειρηνοδικείο δέχτηκε ότι ο συνταξιούχος βρέθηκε σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των δανειακών του υποχρεώσεων άνευ δόλου, ρυθμίζοντας τις καταβολές του σε 310 ευρώ μηνιαίως για 14 χρόνια αρχής γενομένης από το 2014, καταβάλλοντας στο τέλος της περιόδου αυτής συνολικά 52.000 ευρώ μαζί με τους τόκους για οφειλές που ανέρχονται συνολικά στο ποσό των 222.000 ευρώ περίπου, απορρίποντας τους ισχυρισμούς των 9 πιστωτικών ιδρυμάτων και δανειστών του αιτούντος.

Παρόλο που ο αιτών είχε μέσες μηνιαίες τακτικές απολαβές 1560 ευρώ από τη σύνταξή του και με δεδομένο ότι περίπου 750 ευρώ μηνιαίως καλύπτουν οφειλές του προς το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (που πρέπει να σημειωθεί ότι δεν υπάγεται στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010, σύμφωνα με την ορθότερη γνώμη, αλλά σε αυτή του Ν. 3867/2010).

Έτσι, του απομένει το ποσό των 500 ευρώ μηνιαίως, μετά την αφαίρεση του ποσού των 310 ευρώ που αφορά στη ρύθμιση και των 750 ευρώ που αφορούν στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, προκειμένου να διαβιοί, ενώ μετά την πάροδο των 14 ετών δεν θα έχει πλέον υποχρέωση περαιτέρω καταβολών αναφορικά με τη ρύθμιση, αλλά απαλλάσσεται από το υπόλοιπο των οφειλών του, σύμφωνα με το Νόμο.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την απόφαση «Από τις μηνιαίες καταβολές του αιτούντος για μια τετραετία θα καλυφθεί μόνο μέρος των οφειλών του και ειδικότερα 14.880 ευρώ, επί συνόλου οφειλών 222.220,86 ευρώ, δηλαδή απομένει υπόλοιπο 207.340,86 ευρώ. Η ικανοποίηση των υπόλοιπων απαιτήσεων των πιστωτών με περαιτέρω καταβολές προς διάσωση της πρώτης κατοικίας, που, σύμφωνα με το νόμο, μπορεί να ανέλθει μέχρι το 85% της εμπορικής αξίας του ακινήτου, δηλαδή μέχρι 105.400 ευρώ, πρέπει να οριστεί στο ποσό των 37.200 ευρώ, αφού λήφθηκαν υπόψη η ηλικία του αιτούντος, η τωρινή οικονομική του κατάσταση και η μη προοπτική βελτίωσή της».

Πρόκειται για τα πρώτα στοιχεία δικαστικής απόφασης του ως άνω νόμου που βλέπουν το φως της δημοσιότητας μέσω του Τύπου και μεταδίδονται με επιφύλαξη μέχρι τη δημοσιοποίηση της απόφασης συνολικά, ενώ υπάρχει προσμονή με έντονο ενδιαφέρον τόσο για την έκδοση κι άλλων αποφάσεων, προκειμένου να σχηματιστεί σημαντική νομολογία, όσο και για την περαιτέρω δημοσίευση δεδομένων για τη ρύθμιση της προστασίας της πρώτης κατοικίας των οφειλετών, σύμφωνα με το άρθρο 9 του Νόμου.

Σε κάθε περίπτωση, η ως άνω απόφαση χαρακτηρίζεται ως το εφαλτήριο μιας νέας δυνατότητας των οφειλετών που πραγματικά βρίσκονται άνευ δόλου σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής να προβούν σε ρύθμιση των οφειλών τους.   
Περισσότερα στο www.vaonakis.gr

ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟΙ ΟΡΟΙ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΡΙΘΕΙ ΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ Ή ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟΙ

Στα πλαίσια των συναλλαγών τους με τους καταναλωτές τραπεζικών προϊόντων, τα πιστωτικά ιδρύματα δημιουργούν κάποιους επαχθείς για τους καταναλωτές όρους, οι οποίοι συχνά κρίνονται από το νομοθέτη ή τη νομολογία (δηλαδή τις σχετικές δικαστικές αποφάσεις) ως παράνομοι ή και καταχρηστικοί, με αποτέλεσμα να παύουν πλέον να λειτουργούν δεσμευτικά για τον καταναλωτή. Ωστόσο, η έλλειψη ενημέρωσης του τελευταίου λειτουργεί συχνότατα ως τροχοπέδη για την εδραίωση των σχετικών διακαιωμάτων. Γι΄ αυτό κρίνεται σκόπιμο, αν όχι επιτακτικό, ο καταναλωτής να γνωρίζει τους σπουδαιότερους όρους τραπεζών, αν όχι το σύνολό τους, που έχουν κριθεί ως παράνομοι ή και καταχρηστικοί. Έτσι, οι σπουδαιότεροι τέτοιοι όροι είναι:

1. Η προμήθεια κατά την ανάληψη μετρητών με πιστωτική κάρτα.

2. Η χρέωση με έξοδα φακέλου για την έκδοση στεγαστικού δανείου.

3. Η επιβολή ποινής πρόωρης εξόφλησης (penalty) στα δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο.

Συνέχεια στο www.vaonakis.gr

Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΟΦΕΙΛΩΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ

Μετά την ολοκλήρωση της  διαδικασίας της απόπειρας του εξωδικαστικού συμβιβασμού, την κατάθεση της αίτησης ρύθμισης οφειλών στο Ειρηνοδικείο και την απόπειρα δικαστικού συμβιβασμού, και με την προϋπόθεση ότι η εν λόγω διαδικασία αποβεί ατελέσφορη, σειρά έχει η δικαστική ρύθμιση των οφειλών του φυσικού προσώπου που υπάγεται στο νόμο 3869/2010.

Σύμφωνα με το άρθρο 8 του ως άνω νόμου, αν τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη δεν είναι επαρκή για την ικανοποίηση των πιστωτών του, ο Ειρηνοδίκης, λαμβάνοντας υπόψιν τα κάθε φύσεως εισοδήματά του, ιδίως εκείνα από την προσωπική του εργασία, τη δυνατότητα συνεισφοράς του συζύγου και σταθμίζοντάς τα με τις βιοτικές ανάγκες του ίδιου και των προστατευόμενων μελών της οικογένειάς του (σε βαθμό που προφανώς δεν πρέπει να υποσκάπτεται η αξιοπρεπής διαβίωση της οικογένειας), τον υποχρεώνει να καταβάλλει μηνιαίως και για χρονικό διάστημα 4 ετών ορισμένο ποσό για την ικανοποίηση των απαιτήσεων των πιστωτών του συμμέτρως κατανεμόνενο.

Στη συνέχεια, παρέχονται από το νόμο ορισμένες δικλείδες αναπροσαρμογής της μηνιαίας δόσης, αν συντρέχουν ορισμένες παράμετροι ή γεγονότα στο πρόσωπο του εκάστοτε οφειλέτη. Έπειτα, γίνεται αναφορά στη διαδικασία ρευστοποίησης της περιουσίας του οφειλέτη καθώς και στη δυνατότητα προστασίας της κύριας ή μοναδικής του κατοικίας που του παρέχεται από το νόμο με την καταβολή, σε μεγαλύτερο βέβαια χρονικό διάστημα, που δεν μπορεί να υπερβαίνει την εικοσαετία, τοκοχρεολυτικών δόσεων που μπορούν να φτάνουν μέχρι και το 85% της εμπορικής αξίας του ακινήτου που αποτελεί την κύρια ή μοναδική κατοικία του οφειλέτη. Επίσης, υπάρχει η δυνατότητα και για χορήγηση στον οφειλέτη περιόδου χάριτος.      

Ο εν λόγω νόμος, παρέχει αδιαμφισβήτητα πολλά οφέλη στους οφειλέτες, αφού μετά την πάροδο της τετραετίας ή της παραπάνω περιόδου, σε περίπτωση προστασίας της κύριας ή μοναδικής κατοικίας του οφειλέτη, προβλέπεται απαλλαγή από το υπόλοιπο των χρεών του, ενώ αξιοσημείωτο είναι το γεγονός της δυνατότητας προστασίας της κύριας κατοικίας του. Επιπλέον, η προσαρμογή των δόσεων σύμφωνα με τις βιοτικές ανάγκες και τις οικονομικές δυνατότητες του οφειλέτη ανά περίπτωση συγκαταλέγεται επίσης στα θετικά της διαδικασίας ενώπιον του Ειρηνοδικείου για τον ως άνω νόμο.

Περισσότερα στο www.vaonakis.gr

ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ ΓΙΑ ΟΦΕΙΛΕΣ ΜΕΧΡΙ 200.000€

   Ανάσα προς χιλιάδες οφειλέτες αποτελεί το γεγονός ότι παρατείνεται η αναστολή πλειστηριασμών για οφειλές μέχρι 200.000€ προς τα πιστωτικά ιδρύματα μέχρι 30 Ιουνίου 2011. Με τις ψήφους των βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑ.Ο.Σ. ψηφίστηκε η σχετική πράξη νομοθετικού περιεχομένου στη Βουλή και πλέον ισχύει παράλληλα προς την αναστολή πλειστηριασμών για την κύρια και μοναδική κατοικία των οφειλετών προς τις Τράπεζες για οφειλές ποσού ίδιου ύψους.

  Παράλληλα, διευκρινίσεις δόθηκαν για την ισχύ του νόμου για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα, ενώσημειώνεται ότι διατυπώθηκαν και επιφυλάξεις για τη λυσιτέλεια την ψηφισθείσας πράξης.

  Ωστόσο, εκτιμάται ότι τα οφέλη θα είναι σημαντικά και για την αγορά, καθώς δίνεται η δυνατότητα ανασυγκρότησεις και για επειχειρήσεις που αντιμετώπιζαν πρόβλημα βιωσιμότητας, ενώ επιτυγχάνεται η προστασία περισσότερων θέσεων εργασίας.

ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ -ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΝΟΜΟΣ 3758/2009

   Είναι ιδιαίτερα συχνό το φαινόμενο, το ψυχολογικό αδιέξοδο των προσώπων που έχουν καταρτίσει κάποια δανειακή σύμβαση με πιστωτικά ιδρύματα να επιτείνεται από την άκοψη και προσβλητική στάση των Εισπρακτικών Εταιριών, ή, σύμφωνα με το νομοθετικό πλαίσιο που τις διέπει, των Εταιριών Ενημέρωσης οφειλετών για ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις.

   Προκειμένου να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε συμπεριφορές από τις εν λόγω εταιρίες που υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, καλώντας ακόμα και σε οικεία πρόσωπα του οφειλέτη ή και στον εργασιακό χώρο έχει θεσπιστεί ο νόμος 3758/2009 που διέπει λεπτομερώς τον τρόπο λειτουργία τους.

Έτσι, θα πρέπει, ως προς τις Εταιρίες αυτές οι οφειλέτες να γνωρίζουν τα βασικότερα σημεία του παραπάνω νομικού πλαισίου, που είναι τα εξής:

   1.  Πριν από κάθε ενέργεια Ενημέρωσης απαιτείται η από τον δανειστή προς τον οφειλέτη επιβεβαίωση των οφειλών με κάθε διαθέσιμο τρόπο και η ταυτοποίηση του οφειλέτη, καθώς και η ενημέρωσή του για τη διαβίβαση των δεδομένων του στην Εταιρεία συμφώνως και προς το άρθρο 11 του ν. 2472/1997, ως εκάστοτε αυτός ισχύει. Η επικοινωνία με τον οφειλέτη πρέπει να γίνεται, εντός εύλογου χρόνου και με συχνότητα οχλήσεων όχι πέραν της μίας ανά δεύτερη ημέρα.

   2.Η τηλεφωνική επικοινωνία στο χώρο εργασίας του οφειλέτη γίνεται, μόνο εφόσον ο συγκεκριμένος τηλεφωνικός αριθμός έχει δηλωθεί ως μοναδικός αριθμός επικοινωνίας από τον τελευταίο.

   3.  Απαγορεύεται στις Εταιρείες να προβαίνουν σε αθέμιτες και παραπλανητικές πρακτικές προς τους οφειλέτες, όπως:

   α. Η, κατά την επικοινωνία με τον οφειλέτη, εμφάνιση των υπαλλήλων τους υπό ιδιότητες που δεν διαθέτουν όπως υπαλλήλων των δανειστών, δικηγόρων ή δικαστικών επιμελητών.

   β. Η άσκηση σωματικής βίας, ψυχολογικής πίεσης περί διακινδύνευσης του επαγγέλματος, των περιουσιακών στοιχείων ή της ζωής του οφειλέτη ή των οικείων του.

   γ. Η επίδειξη προσβλητικής συμπεριφοράς ή η χρήση προσβλητικών εκφράσεων εναντίον του οφειλέτη ή και των οικείων του.

   δ. Η δυσφήμιση ή η απειλή δυσφήμισης του οφειλέτη στο οικογενειακό ή εργασιακό περιβάλλον του.

   ε. Η εκμετάλλευση περιστάσεων αντικειμενικής αδυναμίας του οφειλέτη.

   στ. Η απειλή λήψης μη νόμιμου μέτρου σε βάρος του.

   ζ. Η παραπλανητική πληροφόρηση του οφειλέτη.

   η. Οι κατ' οίκον ή στο χώρο εργασίας του οφειλέτη επισκέψεις, καθώς και οι επισκέψεις σε άλλους χώρους αυστηρώς προσωπικούς, όπως νοσοκομεία.

   θ. Η όχληση των οικείων προσώπων του.

    ι. Η παραπλανητική χρήση και παρουσίαση εγγράφων που δημιουργούν εσφαλμένα την εντύπωση ότι πρόκειται για δικαστικά έγγραφα.

    ια. Η οποιαδήποτε επικοινωνία που περιλαμβάνει ανακριβείς πληροφορίες σχετικά με τις συνέπειες αθέτησης πληρωμών.

    ιβ. Η επικοινωνία για οφειλές οι οποίες απορρέουν από γενικούς όρους συναλλαγών που έχουν κριθεί κατά χρηστικοί με αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις.

   4. Σε κάθε προφορική επικοινωνία με τον οφειλέτη, οι Εταιρείες έχουν υποχρέωση να διαθέτουν εμφανή τον αριθμό προέλευσης κλήσης, να παρέχουν πλήρη και σαφή Ενημέρωση στους οφειλέτες, τόσο για το ονοματεπώνυμο του καλούντος υπαλλήλου και την ιδιότητα του, όσο και για τον αριθμό Μητρώου της Εταιρείας. Οι Εταιρείες εγγράφονται υποχρεωτικά στο Μητρώο Εταιρειών Ενημέρωσης Οφειλετών για Ληξιπρόθεσμες Απαιτήσεις. Το Μητρώο αυτό είναι δημόσιο βιβλίο και τηρείται στο Υπουργείο Ανάπτυξης σε ηλεκτρονική μορφή, η δε πρόσβαση σε αυτό γίνεται ατελώς.

   5. Εφόσον ζητηθεί από τον οφειλέτη, οι Εταιρείες υποχρεούνται να παρέχουν σε αυτόν εγγράφως και ατελώς πλήρη και ακριβή αναλυτικά στοιχεία για το ύψος και την προέλευση της ληξιπρόθεσμης οφειλής, κατά κεφάλαιο, τόκους, έξοδα και προσαυξήσεις, όπως αυτές έχουν προσδιορισθεί από τον δανειστή, εντός δέκα (10) εργάσιμων ημερών από την πρώτη προφορική επικοινωνία.

.  6. Με την επιφύλαξη των κειμένων διατάξεων για την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, όπως των νόμων 2472/1997 (ΦΕΚ 50 Α') και 3471/2006 (ΦΕΚ 133 Α') και άλλων ειδικότερων διατάξεων, με απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης επιβάλλεται σε βάρος των Εταιρειών που παραβαίνουν τις διατάξεις του παρόντος νόμου πρόστιμο από πέντε χιλιάδες (5.000) έως πεντακόσιες χιλιάδες (500.000) ευρώ. Σε περίπτωση υποτροπής το ανώτατο όριο προστίμου διπλασιάζεται και ο Υπουργός Ανάπτυξης μπορεί να διατάξει και την προσωρινή διαγραφή της Εταιρείας από το Μητρώο για χρονικό διάστημα από ένα (1) έως έξι (6) μήνες και, σε περίπτωση περαιτέρω υποτροπής, μπορεί να διατάξει την οριστική διαγραφή της Εταιρείας.

   Καλό θα είναι, λοιπόν, οι οφειλέτες να γνωρίζουν τα βασικά σημεία του ρυθμιστικού πλαισίου των Εταιριών αυτών, ώστε να αντιδρούν καταλλήλως σε κάθε περίπτωση παράβασής τους από τις εν λόγω Εταιρίες.

ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ- ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΤΟΧΟΥ

   Η πιστωτική κάρτα αποτελεί ένα από τα πιο ανερχόμενα, αν όχι εδραιωμένα, μέσα πληρωμών στις μέρες μας. Κάποιοι τη θεωρούν αναγκαίο κακό, κάποιοι άλλοι καλό σύμβουλο, ενώ μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού ακόμα αντιστέκεται σθεναρά, κυρίως εξαιτίας των κινδύνων που επιφυλάσσουν.
   Στα πλαίσια αυτά, ο νομοθέτης, εναρμονιζόμενος προς τη σχετική σύσταση της Επιτροπής με την Υπουργική Απόφαση Ζ1-178/2001 και προκειμένου να απαλλάξει τους κατόχους πιστωτικών καρτών από τους ασύμμετρα υψηλούς κινδύνους που ενδέχεται να εμφωλεύουν σε περίπτωση απώλειας ή κλοπής της πιστωτικής κάρτας.
   Η εν λόγω υπουργική απόφασει τάσσει κάποιες στοιχειώδεις υποχρεώσεις, η τήρηση των οποίων συνιστά αναπόδραστο παράγοντα προκειμένου ο κάτοχος να είναι απόλυτα κατοχυρωμένος έναντι του εκδότη. Στα πλαίσια αυτά, ο κάτοχος οφείλει να λαμβάνει όλα τα προσήκοντα μέτρα ασφαλείας κατά τη χρήση τόσο της κάρτας όσο και των κωδικών ασφαλείας που τη συνοδεύουν, να μην καταγράφει τον προσωπικό κωδικό της κάρτας πάνω στο σώμα αυτής αλλά ούτε και σε έγγραφα ή άλλα αντικείμενα που συνοδεύονται με αυτήν κατά τη μεταφορά της, ενώ όταν αντιληφθεί απώλεια ή κλοπή της κάρτας, σφάλμα κατά την έκδοση του λογαριασμού που οφείλεται στην εκδότρια τράπεζα ή χρέωση συναλλαγής που δεν έχει πραγματοποιηθεί από τον ίδιο να ειδοποιεί άμεσα, χωρίς καμία καθυστέρηση την τράπεζα που εξέδωσε την κάρτα.
   Η ευθύνη του εκδότη περιορίζεται μέχρι τη στιγμή της γνωστοποίησης της απώλειας στον εκδότη και πάλι μέχρι το ποσό των 150€, αν φυσικά δεν έχει ενεργήσει με δόλο. Δηλαδή, πρακτικά, κάποιος ο οποίος θα χάσει την πιστωτική του κάρτα και θα ειδοποιήσει την εκδότρια τράπεζα μετά την πάροδο του απολύτως αναγκαίου χρόνου μέχρι να ατιληφθεί την απώλεια αυτή, αν εν τω μεταξύ έχουν γίνει κάποιες χρεώσεις στην κάρτα χωρίς την έγκρισή του, και με την προϋπόθεση ότι δεν έχει ενεργήσει δόλια, η ευθύνη του απέναντι στην εκδότρια τράπεζα δεν μπορεί να υπερβεί σε καμία περίπτωση τα 150€.
   Πρέπει να σημειωθεί ότι από τη στιγμή της γνωστοποίησης στην Τράπεζα του συμβάντος της απώλειας και μετά, ο κάτοχος της κάρτας δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για συναλλαγές που έχουν γίνει χωρίς τη συναίνεσή του.
   Αξιοσημείωτη είναι, επιρόσθετα, η διάταξη της ίδιας υπουργικής απόφασης που απαλάσσει εντελώς τον κάτοχο της κάρτας από την ευθύνη των συναλλαγών που έγιναν χωρίς την έγκρισή του όταν η αναγνώριση της ταυτότητας περιορίζεται στη χρησιμοποίηση εμπιστευτικού κωδικού αριθμού ή άλλης παρόμοιας απόδειξης ταυτότητας χωρίς την επίδειξη ή ηλεκτρονική αναγνώριση της κάρτας, όπως συμβαίνει στην πλειοψηφία των συναλλαγών μέσω διαδικτύου ή τηλεφώνου.
   Είναι εύληπτο, λοιπόν, ότι η πιστωτική κάρτα αποτελεί ένα σύγχρονο μέσο πληρωμών ικανό να ανταποκριθεί στις υφιστάμενες συναλλακτικές ανάγκες και συνήθειες, ενώ καλύπτεται από σημαντική νομική προστασία. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η συνετή και προσεκτική χρήση της κάρτας αποτελεί την πλέον αδήριτη ανάγκη. 

ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ: Ο ΝΟΜΟΣ 3869/2010

   Η υπερχρέωση των νοικοκυριών αποτελεί ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις αφενός λόγω της αφειδώλευτης προσφυγής των φυσικών προσώπων που είχαν έλλειψη ρευστότητας στα πιστωτικά ιδρύματα για χορηγήσεις και αφετέρου εξαιτίας της ασύδοτης έγκρισης δανείων και πιστωτικών καρτών από τις ίδιες τις τράπεζες.
   Όλα αυτά συνέτειναν στην ανάγκη νομοθετικής παρέμβασης, με τη θέσπιση του νόμου για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα το Σεπτέμβριο του 2010. Ο νόμος κρίνεται ιδιαίτερα ευνοϊκός για φυσικά πρόσωπα που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις και επιθυμούν την υπαγωγή τους σε αυτόν προκειμένου να ρυθμιστούν οι οφειλές τους.
   Με τη βοήθεια κάποιου φορέα όπως ο Συνήγορος του Καταναλωτή ή κάποιου δικηγόρου ή ακόμα και μόνα τους τα φυσικά πρόσωπα μπορούν να υπαχθούν στο νόμο, ο οποίος προβλέπει 2 βασικά στάδια υπαγωγής.
   Στο πρώτο στάδιο, μετά την ενημέρωση των  ληξιπρόθεσμων οφειλών από τις Τράπεζες, συντάσσεται ένα συνολικό σχέδιο/πρόταση εξωδικαστικού συμβιβασμού, το οποίο απευθύνεται σε όλα τα πιστωτικά ιδρύματα στα οποία ο οφειλέτης έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές.
   Στο δεύτερο στάδιο, και με την προϋπόθεση ότι το πρώτο έχει υπάρξει ατελέσφορο, γίνεται αίτηση στο Ειρηνοδικείο για δικαστική ρύθμιση των οφειλών. Απαραίτητο, ωστόσο, είναι να προηγηθεί μια ακόμη απόπειρα συμβιβασμού, αυτή τη φορά δικαστικού και σε περίπτωση που και αυτός αποβεί άκαρπος, αναλαμβάνει ρόλο ρυθμιστή ο Ειρηνοδίκης.
   Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει δυνατότητα προστασίας της πρώτης κατοικίας του οφειλέτη, ενώ η χρήση του προκείμενου νομικού πλαισίου για κάθε φυσικό πρόσωπο μπορεί να γίνει μόνον για μία φορά στη ζωή του ατόμου στο σύνολό του, δηλαδή μέχρι και το δεύτερο στάδιο και αφορά μόνο σε φυσικά πρόσωπα χωρίς πτωχευτική ικανότητα.
   Καθότι πρόκειται για ένα νομοθέτημα πρωτόγνωρο στην Ελλάδα (αν και σε άλλα κράτη μετράει αρκετά χρόνια επιτυχούς λειτουργίας), που δεν έχει ακόμα δοκιμαστεί, δεν είναι δυνατό να γίνει αξιόλογος απολογισμός, χωρίς να μπορεί να παραβλεφθεί η πληθώρα των προσώπων που έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον να υπαχθούν σε αυτό.
   Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούν να παραγκωνιστούν τα σημαντικά οφέλη που θα αποκομίσει ο οφειλέτης που θα προβεί σε λελογισμένη αξιοποίηση των δυνατοτήτων του εν λόγω νόμου.