ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΠΡΟΒΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ ΜΙΣΘΟΥ Ή ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΓΙΑ ΟΦΕΙΛΕΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΕΣ;

Με δεδομένη τη δύσκολη οικονομική συγκυρία και το ολοένα αυξανόμενο φαινόμενο δανειολήπτες να μην μπορούν να είναι συνεπείς με την ομαλή αποπληρωμή των δανείων ή των πιστωτικών καρτών τους, ανακύπτει το ζήτημα της κατάσχεσης από τις Τράπεζες, συνήθως με τη μορφή της αυτόματης παρακράτησης, της δόσης του δανείου από το μισθό ή τη σύνταξη του δανειολήπτη. Ωστόσο, σε ποιο βαθμό αυτό είναι νόμιμο;

            Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι επιβλήθηκε πρόστιμο συνολικού ύψους 260.000 ευρώ σε τρία πιστωτικά ιδρύματα για την πρακτική αυτή.

            Σύμφωνα με τη νομοθεσία, και συγκεκριμένα σύμφωνα με το άρθρο 982 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, αναφορικά με την κατάσχεση εις χείρας τρίτου, εξαιρούνται από την κατάσχεση, μεταξύ άλλων, απαιτήσεις μισθών ή συντάξεων ή ασφαλιστικών παροχών, εκτός αν με την κατάσχεση ικανοποιείται απαίτηση για διατροφή πηγάζουσα από το νόμο ή για συνεισφορά στις οικογενειακές ανάγκες ή για απαίτηση που στηρίζεται σε διάταξη τελευταίας βούλησης, οπότε μπορεί να γίνει κατάσχεση επί του μισθού μέχρι το μισό του μισθού ή της σύνταξης το πολύ, αφού ληφθούν υπόψη κάποιες επιπλέον παράμετροι.

            Ωστόσο, γίνεται σαφές ότι κατάσχεση μισθού ή σύνταξης, ολόκληρου ή μέρους αυτού, δεν μπορεί να γίνει για οφειλές σε τράπεζες από δάνεια ή πιστωτικές κάρτες. Για τέτοιου είδους χρέη, ο μισθός ή η σύνταξη παραμένουν ακατάσχετα.

            Τι γίνεται όμως σε περίπτωση που ο μισθός ή η σύνταξη κατατίθεται σε τραπεζικό λογαριασμό; Μπορεί να γίνει κατάσχεση επί του τραπεζικού λογαριασμού μετά την κατάθεσή του;  

Συνέχεια στο www.vaonakis.gr

ΟΤΑΝ Η ΜΟΙΧΕΙΑ ΗΤΑΝ… ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ

Ποινικό αδίκημα ήταν στη χώρα μας η μοιχεία, δηλαδή η σεξουαλική συνεύρεση του συζύγου με πρόσωπο εκτός γάμου, μέχρι και το 1982, οπότε και το σχετικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα (Π.Κ. 357) καταργήθηκε με το άρθρο 6 του ν. 1272/1982.

Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο αυτό, προβλεπόταν ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους για το πρόσωπο που είχε διαπράξει το τότε αδίκημα της μοιχείας, ενώ απαιτούνταν έγκληση του παθόντος συζύγου. Ωστόσο, στην περίπτωση που υπήρχε ανοχή του παθόντος συζύγου ή διάσταση μεταξύ των συζύγων, η πράξη έμενε ατιμώρητη.

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι προκειμένου να ισχυροποιηθεί ή και να στοιχειοθετηθεί η έγκληση, απαιτούνταν η επ’ αυτοφώρω σύλληψη των μοιχών, οι οποίοι οδηγούνταν στο αστυνομικό τμήμα ολόγυμνοι, τυλιγμένοι με ένα σεντόνι, προκειμένου να δρομολογηθεί η διαδικασία του αυτοφώρου. Το γεγονός αυτό ενέπλεκε στην «αποκάλυψη» του «εγκλήματος» πολλά πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ιδιωτικούς αστυνομικούς («ντέτεκτιβς»), κλειδαράδες ή και ξενοδόχους, ενώ αποτέλεσε τροφή για πλήθος δημοσιευμάτων από τον τύπο με ιδιαίτερα «πικάντικες» λεπτομέρειες.

Το συγκεκριμένο άρθρο του Ποινικού Κώδικα δεν ήταν το πρώτο νομοθέτημα που ποινικοποίησε την μοιχεία. Και ο Ποινικός Κώδικας της Βαυαροκρατίας στο άρθρο 286 είχε συμπεριλάβει τη διάπραξη της μοιχείας στα πλημμελήματα.

Το άρθρο 357 του Ποινικού Κώδικα καταργήθηκε, όπως προαναφέρθηκε, με το ν. 1272/1982, στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του συνόλου των διατάξεων του Οικογενειακού Δικαίου, παρά τις έντονες αντίθετες κοινωνικές και θρησκευτικές απόψεις που ακούστηκαν. Έκτοτε, η μοιχεία δεν αποτελεί πλέον ποινικά κολάσιμη πράξη.

Στα πλαίσια του Αστικού (Οικογενειακού) Δικαίου, η μοιχεία πλέον έπαψε πλέον να αποτελεί απόλυτο λόγο διαζυγίου, εκτός αν κατατείνει σε ισχυρό κλονισμό της έγγαμης συμβίωσης.

Η ποινικοποίηση της ως άνω πράξης, που ίσχυσε στο ελληνικό κράτος για πολλές δεκαετίες, συνάντησε, μέχρι την κατάργηση του σχετικού νομοθετήματος, πλήθος υποστηρικτών. Ισάριθμοι είναι και όσοι της άσκησαν κριτική. Ωστόσο, τριάντα χρόνια μετά την κατάργησή της, και σε μία κοινωνία με ανεπτυγμένο το αίσθημα της εμπέδωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κυριαρχεί αναντίρρητα η άποψη ότι αν ο κάθε πολίτης δεν ενστερνίζεται και δεν επιθυμεί ο ίδιος να διαφυλάξει το αγαθό τον έγγαμο βίο του, κανένας, ούτε η Πολιτεία, δεν είναι σε θέση να του το επιβάλλει. Η πίστη στα πλαίσια της έγγαμης συμβίωσης είναι κάτι που δεν επιβάλλεται, αλλά εμπνέεται.

Άλλωστε, ο διασυρμός τον οποίο δέχονταν όσοι είχαν συλληφθεί επ’ αυτοφώρω να διαπράττουν την ως άνω πράξη και η διαδραμάτιση τραγελαφικών περιστατικών που δεν συμβιβάζεται ούτε με την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ούτε με αυτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται για ένα θέμα ηθικής και σε καμία περίπτωση νομικής τάξης.     

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΕ ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ («ΠΟΡΤΑ»): ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΗ;;

Ένα φαινόμενο, κατά μία έννοια κοινωνικό, αποτελεί η πρακτική κάποιων κέντρων διασκέδασης ή clubs να απαγορεύουν, με αυθαίρετα κριτήρια, την είσοδο σε κάποιους που επιθυμούν την είσοδο σε αυτά προκειμένου να διασκεδάσουν. Έτσι, ενώ οι υπεύθυνοι υποδοχής των κέντρων αυτών επιτρέπουν σε κάποιους θαμώνες να εισέλθουν στο κέντρο, δεν επιτρέπουν την είσοδο, κατά το δοκούν και χωρίς αιτία ή με προσχηματικές αιτιολογίες, σε ορισμένα άτομα.

Το εν λόγω φαινόμενο εκτός από κοινωνικές, έχει και νομικές διαστάσεις; Σε κάποιες περιπτώσεις, σαφέστατα. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητα, έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 59 του Αστικού Κώδικα, σε περίπτωση προσβολής της προσωπικότητας, ο υπαίτιος μπορεί να καταδικαστεί σε ικανοποίηση της προκληθείσας ηθικής βλάβης είτε με καταβολή χρηματικού ποσού, είτε με δημοσίευμα είτε με οποιονδήποτε τρόπο επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 914 περί αδικοπραξίας, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει και, επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 932 του ίδιου νομοθετήματος, σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την περιουσιακή ζημία, μπορεί να επιδικαστεί και χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη.

Συνέχεια στο www.vaonakis.gr

ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΟΤΑΝ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΕΣ

Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι από τους συμπολίτες μας δεν έχουν τύχει χρηστής εξυπηρέτησης από τις δημόσιες υπηρεσίες στις οποίες έχουν απευθυνθεί, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι οι περισσότερες από αυτές δεν λειτουργούν ορθά.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είναι σημαντικό για τον κάθε πολίτη να γνωρίζει ορισμένα από τα δικαιώματα και κάποιες από τις υποχρεώσεις των δημοσίων υπηρεσιών, προκειμένου να αξιώνει βάσιμα την άμεση και ολοκληρωμένη εξυπηρέτησή του. Εδώ παρατίθεται μια σειρά από αυτά τα δικαιώματα και οι ουσιωδέστερες υποχρεώσεις των δημόσιων υπηρεσιών, εν είδει ενός χρήσιμου οδηγού για όλους τους πολίτες.

1.     Οι υπηρεσίες οφείλουν να απαντούν οπωσδήποτε σε όλες τις αιτήσεις των πολιτών το συντομότερο δυνατό. Αν δεν είναι δυνατή η ικανοποίηση του αιτήματος, πρέπει να αναφέρουν τους πολύ συγκεκριμένους λόγους  και τις νομικές διατάξεις που καθιστούν ανέφικτη την απάντησή του.

2.     Αν μία αίτηση υποβληθεί σε αναρμόδια υπηρεσία, η τελευταία οφείλει να τη διαβιβάσει στην αρμόδια το πολύ εντός 5 ημερών.

Συνέχεια στο www.vaonakis.gr

ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ

Ο κύβος ερρίφθη για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων με την ψήφιση και τη δημοσίευση του νόμου 3919/2011, που επαγγέλεται την εδραίωση της αρχής της επαγγελματικής ελευθερίας. 

Δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί και νόμιμοι ελεγκτές είναι οι κοινωνοί των μεγαλύτερων αλλαγών που επέρχονται με την ψήφιση του σχετικού νόμου, που θα τεθεί σε ισχύ εντός τεσσάρων μηνών από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, δηλαδή μέσα στο προσεχές καλοκαίρι. 

 Διαβάστε όλο το νόμο αναλυτικά εδώ:

http://www.et.gr/index.php?option=com_wrapper&view=wrapper&Itemid=104&lang=en (ΦΕΚ Α' 32)

ΔΩΡΗΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΝΕΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Σύμφωνα με νέο νομοσχέδιο που έχει ήδη δοθεί στη δημοσιότητα αναφορικά με τις μεταμοσχεύσεις, όλοι οι πολίτες θα είναι εν δυνάμει δωρητές οργάνων.
Δηλαδή, η αφαίρεση ενός ή περισσότερων οργάνων από θανόντα ενήλικα θα αφαιρείται για μεταμόσχευση, εκτός αν αυτός είχε, όσο βρισκόταν ακόμα στη ζωή, εκφράσει ρητά την αντίθεσή του. Σύμφωνα με το προσχέδιο νόμου, κάθε πολίτης θα μπορεί, αμα τη ενηλικιώσει του, να δηλώνει την αντίθεσή σε έγγραφο με βεβαιωμένο το γνήσιο της υπογραφής του. Τα έγγραφα αυτά θα τηρούνται στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.
Παράλληλα, το ίδιο προσχέδιο νόμου αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μεταμοσχεύσεις να πραγματοποιούνται πλέον και από ιδιωτικές κλινικές ή νοσοκομεία κατά περίπτωση.

Ωστόσο, δεν μπορούν να παραβλεφθούν οι όποιες αντιδράσεις έχουν ήδη διατυπωθεί, που αναφέρονται στην αποστέρηση της δυνατότητας αυτοδιάθεσης του σώματος των πολιτών μετά θάνατον αν δεν ακολουθηθεί η διαδικασία αντίθετης δήλωσης που αναφέρεται παραπάνω. Μολαταύτα, πρόκειται για ένα προσχέδιο νόμου με αναντίρρητα ανθρωπιστικά κίνητρα, καθώς όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε τα τεράστια οφέλη για τη διάσωση ανθρώπινων ζωών μέσα από μια τέτοια δυνατότητα.  

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ: ΣΤΡΟΦΗ 180 ΜΟΙΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

   Αίσθηση είχε προκαλέσει πριν από 2 περίπου χρόνια η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο Στρασβούργο. Όπως είναι γνωστό, το θρησκευτικό αίσθημα των Ιταλών είναι ιδιαίτερα έντονο και έτσι σε όλες τις σχολικές αίθουσες υπάρχει ο Εσταυρωμένος. Αυτό στάθηκε η αιτία για να στραφεί μια ιταλίδα μητέρα, η κυρία Lautsi κατά της Ιταλίας, θεωρώντας ότι η θέα του Εσταυρωμένου δεν επιτρέπει στους μαθητές να επιλέξουν το θρησκευτικό τους προσανατολισμό ανεπηρέαστα και έτσι υποσκάπτεται το δικαίωμα της εκπαίδευσης και της θρησκευτικής ελευθερίας. Την πεποίθηση αυτή υιοθέτησε το Δικαστήριο πρωτόδικα.

   Κατά αυτής της πρωτόδικης απόφασης έφεση άσκησε η Ιταλία με την παρέμβαση πολλών άλλων κρατών, ευρωβουλευτών και μη κυβερνητικών οργανώσεων. Η έφεση εκδικάστηκε στο Στρασβούργο 30 Ιουνίου 2010 και το Τμήμα Ευρείας Σύνθεσης του Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εξέδωσε πριν από λίγες ημέρες την απόφασή του, που αν και σαν συλλογιστική εναρμονίζεται σε κάποιο βαθμό με την πρωτόδικη απόφαση, ωστόσο το διατακτικό της απόφασης αυτής αποκλίνει σημαντικά από το διατακτικό της πρωτόδικης.  Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, κρίθηκε ότι δεν παραβιάζεται το δικαίωμα στην εκπαίδευση, όπως απορρέει από το άρθρο 2 του 1ου Πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με την παραμονή του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες. Επίσης, η απόφαση αναφέρει ότι ένας σταυρός στον τοίχο αποτελεί "παθητικό σύμβολο", το οποίο δηλαδή δεν λειτουργεί επιθετικά στην συνείδηση των μαθητών, όπως η διδασκαλία των θρησκευτικών ως κατηχητικού.

   Επιπλέον επιχειρήματα του Δικαστηρίου για την απόφασή του ήταν ότι η παρουσία του σταυρού δεν συνδεόταν με την υποχρεωτική διδασκαλία του Χριστιανισμού, καθώς η Ιταλία έχει διανοίξει το σχολικό περιβάλλον και σε άλλες θρησκείες και οι μαθητές δεν απαγορεύεται να φέρουν σύμβολα ή ρούχα με θρησκευτικές αποτυπώσεις. Το ΕΔΔΑ εκτίμησε δηλαδή ότι το συνολικό περιβάλλον ήταν αρκετά ανεκτικό ως προς το θρήσκευμα, σε βαθμό τέτοιο που δεν τίθεται ζήτημα επιβολής θρησκευτικών πεποιθήσεων.

   Παρόλο που το Δικαστήριο "κατανοεί" τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας ότι ο σταυρός σε δημόσιο σχολείο δείχνει έλλειψη σεβασμού στο δικαίωμά της να καλλιεργήσει τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις που η ίδια έχει, ωστόσο θεωρεί ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν αρκεί για να θεμελιωθεί παραβίαση του άρθρου 2 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Συνεπώς, η παραμονή του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες δεν παραβιάζει τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, σύμφωνα με το ΕΔΔΑ.

   Το βέβαιο πάντως είναι ότι η προσφεύγουσα τελικώς δεν δικαιώθηκε. Αυτό όμως που κατόρθωσε με την προ διετίας προσφυγή της είναι να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από τους υποστηρικτές της παραμονής των θρησκευτικών συμβόλων στις θρησκευτικές αίθουσες, αλλά και να πάρει με το μέρος της πολλούς Ευρωπαίους πολίτες. Όλοι πάντως ανέμεναν με εξαιρετικό ενδιαφέρον την απόφαση αυτή, ακόμα και αν πολλοί θεωρούν αξιοπρόσεκτο το ζήτημα της ολοσχερούς μεταστροφής της από την πρωτόδικη.  

  

ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ: ΣΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΓΡΗΓΟΡΟ INTERNET

   Ήδη από το καλοκαίρι του 2010 έχει ψηφιστεί νόμος στη Φινλανδία με βάση τον οποίο οι πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου υποχρεούνται να παρέχουν υπηρεσίες internet ταχύτητας τουλάχιστον 1 Mbps σε κάθε φινλανδικό σπίτι, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα. Ο νόμος αυτός εντάσσεται στο μέσον μιας ευρύτερης προσπάθειας-δέσμευσης της φινλανδικής πολιτείας να παράσχει ευρυζωνικές υπηρεσίες διαδικτύου με ταχύτητα που θα φτάνει τα 100 Mbps μέσα από ένα σύστημα οπτικών ινών ως το 2015.
   Η Φινλανδία γίνεται έτσι η πρώτη χώρα παγκοσμίως που εντάσσει την πρόσβαση σε γρήγορο internet για όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες στα βασικά έννομα δικαιώματα, ανάμεσα στα θεμελιώδη, όπως είναι αυτό της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.
   Η συγκεκριμένη κίνηση του Φινλανδού Νομοθέτη δείχνει ότι ενστερνίζεται και κατανοεί τον κεφαλαιώδη ρόλο που διαδραματίζει το διαδίκτυο στη σύγχρονη ζωή, καθώς και τη σημαίνουσα θέση που έχει λάβει στη ζωή των σύγχρονων ανθρώπων. Πρόκειται για μια παγκόσμια καινοτομία, που ωστόσο έσπευσαν να μιμηθούν και άλλα κράτη, όπως η Μ. Βρετανία που έχει ήδη προβεί σε αντίστοιχη δέσμευση για παροχή υπηρεσιών ευρυζωνικότητας και πρόσβασης στο διαδίκτυο για όλη τη χώρα με ταχύτητες τουλάχιστον 2 Mbps ως το 2012. Επίσης, η ανωτέρω νομοθετική πρωτοβουλία καταδεικνύει την εξαιρετική αναγκαιότητα να βρίσκεται ο εκάστοτε νομοθέτης στη θέση που θα του επιτρέπει να προλαμβάνει τα κελεύσματα της εποχής και να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πολιτών.
  Ανάμεσα στα διαχρονικά δικαιώματα των πολιτών, αναμφίβολα υπάρχει χώρος και για νέα, γεννήματα των σύγχρονων κοινωνικών και τεχνολογικών εξελίξεων, που σκοπό έχουν να διευκολύνουν τους πολίτες να χρηστούν ευχερέστερα αποδέκτες των ωφελημάτων της Κοινωνίας της Πληροφορίας.